Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2007

Τι εχουν παθει ολοι με τον Λαζοπουλο;

Κάθε τόσο βγαίνει και μια καινούρια μόδα. Τον τελευταίο δε καιρό η μόδα που πλασάρεται παντού είναι η Λαζοπουλίαση. Δηλαδή όλοι μιλάνε για τον Λάκη (λες και είναι ο άνθρωπος της διπλανής τους πόρτας), στα κανάλια βλέπουμε καθημερινά αμέτρητα βίντεο εκθειασμού προς τη μεγάλη αυτή προσωπικότητα και το να δηλώσεις ότι σε αφήνει παγερά αδιάφορη/ο το "φαινόμενο" είναι πια κατακριτέο και οι περισσότεροι σε κοιτούν με μισό μάτι.

Τι έχετε πάθει όλοι, οέο;

Συγνώμη αλλά εγώ δε θα πάρω και έχω χιλιάδες λόγους να μη το κάνω, όχι γιατί δε σέβομαι το έργο του ανθρώπου όλα αυτά τα χρόνια αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι άνθρωπος που είναι μέσα στο σαθρό αυτό σύστημα και το στηρίζει με τις πράξεις του όλα αυτά τα χρόνια και τώρα βγαίνει και καλά και το θάβει μου φαίνεται το λιγότερο υποκριτής. Και για έναν ακόμα μεγαλύτερο λόγο. Αν και γνωρίζει τη δύναμη που έχει για να κάνει νούμερα παρουσιάζει και "σατιρίζει" στην εκπομπή του όλα τα υπόλοιπα νούμερα με αποτέλεσμα η ελληνική ιδιωτική τηλεόραση (δόξα τω θεώ που υπάρχει και η κρατική - κοίτα που φτάσαμε να εκτιμήσουμε και τη κρατική τηλέοραση!) να έχει γεμίσει ολημερίς και ολονυκτίς με κάθε λογής σκουπίδι. Τώρα πια ο κάθε τρελός μετακόμισε από το Δαφνί και βρέθηκε μέσα στην ασφάλεια του χαζοκουτιού.

Τεσπα, σίγουρα θα φάω κράξιμο από τους fans του Λάκη αλλά ποσώς με ενδιαφέρει. Μόδα είναι και θα περάσει... Έτσι άλλωστε γίνεται με τις μαζικές υστερίες και η ιστορία το έχει δείξει καθαρά. Πάλι καλά δηλαδή...




Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2007

Σκεψεις γυρω απο τους Emo... Καιρος να προβληματιστουμε;

Εχθές ένας φίλος μου πρότινε να δω τα παρακάτω βιντεάκια. Πρόκειται για αποσπάσματα από την εκπομπή Tv Tinglon του Alpha και συγκεκριμένα από την εμφάνιση τριών νεαρών παιδιών που ισχυρίζονται ότι ανήκουν στους Emo. Αν και σκοπός του φίλου μου ήταν να με κάνει να γελάσω εγώ βλέποντας και κυρίως ακούγοντας τα όσα είπαν τα παιδιά προβληματίστηκα. Γιατί; Πρώτον γιατί διαπίστωσα ότι αυτά τα παιδάκια επέλεξαν να βάλουν μια ταμπέλα στον εαυτό τους χωρίς να ξέρουν γιατί το κάνουν και χωρίς να ενστερνίζονται συνειδητά καμιά ιδιαίτερη ιδεολογία, φιλοσοφία μόνο και μόνο για να αισθανθούν όπως άκουσα ότι είναι διαφορετικοί. Δεύτερον γιατί είδα να εκτίθενται στο αδηφάγο γυαλί ανήλικα παιδάκια με πεθαμένο βλέμμα και χωρίς καμία διάθεση για ζωή, παρατειμμένα στον αγώνα της ζωής πριν ακόμα ανοίξουν τα φτερά τους. Και τρίτον γιατί διαπίστωσα ότι αυτά τα παιδάκια τα καθ'ολα συμπαθή δεν είχαν καμία κριτική σκέψη αλλά και καμία ρητορική ικανότητα.

Και επίσης θα ήθελα να θίξω και ένα άλλο ζήτημα. Κ. Σεργουλόπολε και Κ. Μπακοδήμου, εσείς ειδικά που είστε και μητέρα δύο μικρών αγοριών, δε σκεφτήκατε ότι με αυτό το τρόπο στιγματίζετε αυτά τα μικρά παιδιά που αύριο μεθαύριο θα υιοθετήσουν μια άλλη μόδα και θα αποτινάξουν από πάνω τους τον τίτλο, τη ταμπέλα του Emo; Τα πάντα για τον χαβαλέ και τη τηλεθέαση;

Επέλεξα λοιπόν να ανεβάσω εδώ αυτά τα videakia όχι για να εκθέσω με τη σειρά μου τα παιδιά (ευτυχώς η δύναμη του blog μου δεν είναι τόσο μεγάλη όσο αυτή της τηλεόρασης) αλλά για να απευθυνθώ στους γονείς, στους εκπαιδευτικούς αλλά και σε όλους τους υπόλοιπους που ενδιαφέρονται για τη κοινωνία μας και να τους ταρακουνήσω έστω και λίγο αν μπορώ.

Ευτυχώς η προσωπική μου εμπειρία μου έχει δείξει ότι δεν είναι όλα τα παιδιά απογοητευμένα. Αλλά σίγουρα αν έστω και ένα μικρό ποσοστό της νεολαίας μας παρουσιάζει τέτοια δείγματα, δηλαδή χαρακώνεται χωρίς λόγο και έχει απογοητευμένο βλέμμα και έλλειψη διάθεσης για ζωή σίγουρα αυτό είναι κάτι που δε θα πρέπει να μας αφήσει ασυγκίνητους και αδιάφορους, αλλά πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά.

Παρακολουθήστε τα videakia για να βγάλετε και τα δικά σας συμπέρασματα. Θα χαιρόμουν πολλοί αν όσοι από εσάς το δείτε αφήνατε και κάποιο σχόλιο σχετικά με το αν συμφωνείτε ή όχι με την άποψή μου, με τα videakia και με ότι άλλο θέλετε. Επίσης όσα παιδιά δηλώνετε emo μπορείτε να καταθέσετε εδώ και τη δικιά σας άποψη, χωρίς να θεωρήσετε ότι σας κηρύσσω κάποιο πόλεμο.




Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2007

Μια νεα αρχη;

Όλο λες ότι βαρέθηκες και ότι θέλεις να φύγεις. Και εσύ αλλά και εγώ ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτό που ζητάς είναι ανέφικτο. Γιατί θέλεις να ξεφύγεις από τον ίδιο σου τον εαυτό σου, από τις επιλογές σου και αυτό προϋποθέτει ένα πράγμα, τη μη ύπαρξή σου. Μόνο όταν πάψεις να υπάρχεις θα απαλλαγείς από τον εαυτό σου. Κι όμως όσο μοιρολατρικό και αν σου ακούγεται αυτό, δεν είναι. Απλά πρέπει να αποδεχτείς το ποια είσαι, το τι κουβαλάς και να πας μπροστά.

Ναι, μα εγώ θέλω, έχω ανάγκη να τα ξεγράψω όλα. Να κάνω μια νέα αρχή. Από το μηδέν.

Αυτό δε το έχεις ξανακάνει; Και σε τι ωφέλησε; Πάλι εδώ δεν είμαστε να λέμε τα ίδια πράγματα;

Ναι, μα αυτή τη φορά είναι διαφορετικά. Έχω φτάσει στον πάτο σου λέω! Ή εγώ ή αυτό! Δεν αντέχω άλλο.

Ε καλά, σταμάτα να ουρλιάζεις. Φύγε τότε, φύγε! Αλλά να ξέρεις ότι αυτή τη φορά δε θα υπάρξει γυρισμός. Αν φύγεις τώρα τίποτα δε θα είναι πια το ίδιο. Το αντέχεις;

Όχι.

Τώρα κατάλαβες τι σου λέω τόση ώρα;

Ναι.

Τι κατάλαβες;

Ότι δεν έχω επιλογή.

Ουφ, επιτέλους το κατάλαβες! Είχα αρχίσει να απελπίζομαι.

Και εγώ που νόμιζα ότι αυτό ήταν δικό μου προνόμιο...


Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2007

Σκουπιδούπολη

Τώρα τελευταία το μόνο που γυρνάω και κοιτάζω γύρω μου είναι σκουπίδια. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι σκουπίδια, άλλα περπατάνε, άλλα στέκονται και κάτι κοιτάνε, άλλα ακόμα μιλάνε. Δε ξεχωρίζω ετικέτες ή μάρκες, όλα μου φαίνονται το ίδιο δύσοσμα. Το ίντερνετ εξελίχθηκε σε μια ακόμα πηγή σκουπιδιών που γράφουν ασταμάτητα ότι τους κατέβει, από ανούσιες καλημέρες μέχρι και βαρύγδουπα λόγια γεμίζοντας τον απεριόριστο virtual χώρο. Η τηλεόραση όλη μέρα παίζει σκουπίδια, ασχολείται με ασήμαντα και ηλίθια πρόσωπα και μας βομβαρδίζει συνεχώς με το τι είπε το ένα και το άλλο σκουπίδι. Όπου και να στρέψεις το βλέμμα σου βλέπεις μόνο σκουπίδια... Πρέπει να είχε δίκιο ο Oscar Wilde όταν έλεγε: "Όλοι ζούμε μέσα στο βόθρο. Αλλά κάποιοι από εμάς κοιτούν προς τα άστρα." Αμφιβάλλω αν στις μέρες μας υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που μπορούν να κοιτούν προς τα άστρα. Πώς να τα κοιτάξεις άλλωστε όταν ο βόθρος σε έχει καλύψει από πάνω μέχρι κάτω, όταν έχεις γίνει ένα με αυτόν και δε μπορείς να συνειδητοποιήσεις που τελειώνει το δικό σου το εγώ και που αρχίζει ο βόθρος..;

Γι'αυτό και απέχω... συνειδητά. Είναι μια ύστατη προσπάθεια, αν και τραγικά καταδικασμένη εξαρχής, να αυτοπροσδιοριστώ διώχνοντας από πάνω μου όλα αυτά τα παρασιτικά μικρόβια που έγιναν ένα με το Εγώ μου.



Το προφιλ μου

the_brat_princess Melian de Lioncourt
Transylvania
my profile

Long ago in the Underground Realm where there are no lies or pain, there lived a Princess who dreamt of the human world. She dreamt of blue skies, the soft breeze and sunshine...one day, eluding her keepers, the princess escaped. Once outside, the brightness blinded her and erased her memory...she forgot who she was and where she came from. Her body suffered cold, sickness and pain. Eventually, she died. Her father, the King, always knew that the Princess would return, perhaps in another body, in another place, at another time. And he would wait for her, until he drew his last breath, until the world stopped turning...

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket
So we lived under a disorientated moon which was as angry a purple as if the sky had bruised its eye, and, if we made certain genuine intersections, these only took place in darkness.

SAVAGE GARDEN DAYS

Νοέμβριος 2014
ΚΔΤΤΠΠΣ
      1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30